دیوار پوش

            دیوارپوش ها را می توان به طور کلی به دو دسته دیوارپوش های خارجی و داخلی تقسیم کرد.



"دیوارپوشهای خارجی"

            این نوع دیوارپوش ها باید از لحاظ پایداری بسیار مقاوم بوده و در برابر عوامل محیطی مانند تابش مستقیم نور خورشید و بارندگی و سایش، مقاومت خوبی از خود نشان دهد. از این دسته دیوار پوش ها می توان به این موارد اشاره کرد : آجر، سیمان، سنگ، شیشه، ورق های کامپوزیت و مواردی از این دست. در استفاده از دیوارپوش های خارجی، علاوه بر مقاومت، باید جنبه زیبایی را نیز در نظر گرفت.



"دیوارپوشهای داخلی"

            در این قسمت به این علت که عوامل فرساینده کمتری وجود دارد و تنوع سلیقه بیشتری حکمفرماست، شاهد تنوع فراوان هستیم. از دیوارپوش های موجود متداول می توان به موارد زیر اشاره نمود:

رنگ : رنگ دارای قدمتی بسیار بوده و تقریبا مکمل گچ است. از مزایای رنگ می توان به سهولت در اجرا، قیمت مناسب، تنوع بسیار بالا، مقاومت در برابر رطوبت و گرد و غبار اشاره کرد. ولی نقاط ضعفی چون عایق نبودن در برابر صوت و دما و عدم مقاومت در برابر ضربه را نیز دارا می باشد. رنگ ها به دو دسته اصلی رنگ های روغنی و رنگ های پلاستیک تقسیم می شوند.

رنگ های پلاستیک بر پایه حلال آب ساخته می شوند و به مراتب ارزان تر از رنگ های روغنی بوده و راحت تر نیز قابل اجرا هستند. ولی در برابر رطوبت، مقاومت کمتری داشته و نظافت آنها مشکل می باشد. به این دلیل، بیشتر در سقف ها مورد استفاده قرار می گیرند.

حلال رنگ های روغنی تینر است و به همین دلیل در برابر رطوبت و گرد و غبار مقاوم بوده و عمر بیشتری نسبت به رنگ های پلاستیک دارند. برای رفع مشکل بوی تینر، امروزه رنگ های مولتی کالر مورد استفاده قرار می گیرد، که به تینر نیاز ندارد.

دیوارپوش های چوبی : استفاده از چوب به عنوان دیوارپوش، قدمتی به اندازه ساخت اولین کلبه های چوبی دارد. چوب به خاطر طرح و نقش و رنگ خاص خود، آرامش و امنیت خاصی به فضا می دهد. امروزه به دلیل گران بودن قیمت چوب طبیعی و نیز به دلایل زیست محیطی، از چوب های مصنوعی مانند HDF و MDF و یا پوشش های PVC استفاده می شود. این نوع دیوارپوش ها عایق صوت و دما بوده و در برابر ضربه مقاوم هستند. همچنین براحتی و بدون نیاز به زیرسازی، قابل نصب و اجرا هستند.

دیوارپوش های سنگی : این نوع پوشش ها در صنعت ساختمان بسیار پرمصرف بوده و به علت تنوع در رنگ و طرح و بافت، به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند. در فضاهای داخلی معمولا از سنگ هایی با ضخامت کمتر و تنوع بیشتر مانند سنگ های آنتیک و اسیدشور استفاده می شود.

دیوارپوش های سلولزی : این نوع دیوارپوش به طور گسترده با نام های تجاری متفاوت در بازار موجود بوده و تقریبا در اکثر فضاها از آن استفاده می شود. اساس آنها از الیاف مصنوعی، رزین های ساختمانی و پیگمنت های مقاوم می باشد. از ویژگی های آن می توان به پوشانندگی سریع و کامل، تنوع در طرح و رنگ و نیز عایق بودن صوتی و حرارتی آن اشاره کرد.

کاغذ دیواری : جنس اصلی این دیوارپوش ها، کاغذ بوده و دارای پوششی از ترکیبات پلیمری می باشند. کاغذهای دیواری در انواع متفاوتی وجود دارند و نوع پارچه ای آن کیفیت بالاتر و عرض بیشتری دارد. تنوع بالا در رنگ و نقش، از ویژگی های مهم کاغذ دیواری است.

دیوارپوش های کامپوزیتی : نتایج پیشرفت های جدید در صنعت ساختمان، حضور مواد و مصالح جدیدی مانند دیوارپوش های کامپوزیتی است که ویژگی های متنوعی دارند، از جمله : تنوع در طرح و رنگ، مقاومت در برابر اشعه فرابنفش، عدم نیاز به زیرسازی، دوام زیاد، قابلیت فرم دهی، نظافت راحت، قیمت مناسب، قابلیت تلفیق با مصالح دیگر، وزن کم، مقاومت در برابر آب و حرارت، نصب آسان و ضخامت کم.

پتینه : این پوشش در حقیقت نوعی تکنیک رنگ است که بر روی کلیه سطوح قابل اجراست. از ویژگی های آن می توان به قابلیت شستشو، مقاومت در برابر گرد و غبار، قابلیت ترمیم، تنوع رنگی، سرعت اجرا و طول عمر آن اشاره کرد. لازم به ذکر است پتینه، هنر جدید و تازه ای نیست و قدمتی طولانی دارد و امروزه همراه با نوآوری ها و بدعت های تازه در انواع مختلفی مورد استفاده قرار می گیرد.

http://armitadesign.blogfa.com/post-82.aspx   منبع